Next.checkt beoordeelt de uitspraak als onwaar.

Interpretaties
Wat bedoelt Máximo Altez? Aan de telefoon legt hij uit dat de VS een jurysysteem hebben, waar gewone, niet juridisch geschoolde mensen inzitten. Juryleden laten zich volgens hem leiden door het nieuws. En omdat in de berichtgeving Joran van der Sloot steevast wordt neergezet als een monster, kan hij in de VS geen eerlijke rechtszaak krijgen. In die context haalde hij er „de statistieken” bij, die hij „uit kranten” zou hebben gehaald. Hij stuurt ze na als hij ze heeft, wat hij niet heeft gedaan.

Er is geen instrument waarmee je eenduidig de ‘meest gehate persoon’ van een land vindt. Wel worden in de VS opiniepeilingen gedaan naar de minst populaire, of meest verafschuwde persoon. De bewering van Altez checken we dus als volgt: is Joran van der Sloot volgens opiniepeilingen de meest gehate persoon in de VS, na Osama bin Laden?

En, klopt het?
Er zijn genoeg internetpolls en fora waar je in kunt vullen wie je het vreselijkst vindt. We kijken hier naar de serieuze bronnen. Het Amerikaanse opiniebureau Gallup, het Amerikaanse zakenblad Forbes, tijdschrift Time en het onderzoeksbureau E-Poll Market Research peilen allemaal de populariteit van instanties, landen en mensen.

Forbes doet dat voor sporters, toeristische bestemmingen, bedrijven en invloedrijke sterren, maar niet voor mensen uit het nieuws, zoals Joran van der Sloot. Time Magazine kiest elk jaar een persoon van het jaar. De redactie kiest, maar wie wil, kan zijn stem uitbrengen. In 2011 kreeg de Turkse president Erdogan de meeste stemmen (het werd: de demonstrant). Opvallend genoeg kreeg Erdogan ook de meeste stemmen tegen. Als er dus iemand onderaan de lijst van Time bungelt vanwege de meeste tegenstemmen, is dat niet Joran van der Sloot. Bovendien is een stem tegen ‘persoon van het jaar’ geen stem voor ‘meest gehate persoon’. Time bestempelde de arrestatie van Joran van der Sloot wel als de belangrijkste misdaadgebeurtenis van 2010.

Opiniebureau Gallup meet onder meer de populariteit van landen, acteurs en mensen in het nieuws. Het bedrijf stuurt een lijst op van 81 mensen van wie het bijhoudt hoe geliefd ze zijn. Gallup legt deze namen telefonisch voor aan panelleden die moeten zeggen of ze de personen ‘favorable’ of ‘unfavorable’ vinden, of helemaal niet kennen. Op de lijst staan politici, presidenten en hun partners, buitenlandse staatslieden, een paar sterren, wat sporters, dominees en de paus. Maar niet Joran van der Sloot. Van alle nog levende mensen uit de lijst krijgt overigens de Republikeinse ex-kandidaat Newt Gingrich in 2012 de meeste keer ‘unfavorable’: 61 procent.

E-Poll Market Research doet de grootste populariteitsmeting van mensen in het nieuws. Het bedrijf heeft een database met zo’n 7.000 bekende mensen, van wie zij de populariteit bijhouden. Dat doet het bedrijf door vragenlijsten voor te leggen aan een representatief panel met 1.100 leden van dertien jaar en ouder. In 2011 bracht E-Poll voor het eerst een toptien uit van meest verafschuwde mensen uit de hele wereld volgens Amerikanen. Op nummer één stond niet Joran van der Sloot of Osama bin Laden, maar Casey Anthony, de vrouw die werd verdacht en vrijgesproken van de moord op haar 2-jarige dochter. Na haar kwamen tv-persoonlijkheid Spencer Pratt, octomom Nadya Suleman, moeder van een achtling met een eigen tv-programma, en O.J. Simpson die werd vrijgesproken van de moord op zijn vrouw. Het bedrijf verklaart dat Joran van der Sloot niet in de database zit.

Persvoorlichter Randy Parker van E-Poll wil wel een schatting doen. Van der Sloot zal waarschijnlijk een lage, maar niet onbetekenende awareness level hebben door alle aandacht in tabloidkranten voor de zaak Natalee Holloway, zegt hij. Hij bedoelt: niet heel veel mensen kennen hem. Maar waarschijnlijk zal iedereen die hem wel kent, hem verafschuwen. Parker weet niet precies welke plaats de combinatie ‘niet erg bekend’ en ‘door iedereen die hem kent gehaat’ in de ranglijsten oplevert. In ieder geval niet bovenaan.

Conclusie
Is Joran van der Sloot de meest gehate persoon in de Verenigde Staten, na Osama bin Laden? De advocaat Maximó Altez levert niet de bronnen aan die hij zou hebben gebruikt. Geen van de serieuze peilingen in de VS meet Joran van der Sloot. De uitspraak dat hij het meest gehaat zou zijn, bestempelen we daarom als onwaar.

Gaan we de Grieken nog langer ons geld toevertrouwen? Dat hangt van een hoop zaken af. Een rondje langs het wetenschappelijk onderzoek over vertrouwen.

Zorg dat je er goed uit- ziet: vrouwen en mooie mensen krijgen meer

Enrichetta Ravina van Columbia Business School in New York werkte een hele stapel kredietverstrekkingen door van Prosper.com, een website waar particulieren elkaar geld lenen. Of iemand een lening krijgt, hangt uiteraard af van de baan en het inkomen van de lener. Maar er is meer. Zo krijg je eerder een lening, of betaal je minder rente, als je simpelweg een foto bij je advertentie zet. Zorg dat je er goed uitziet: vrouwen en mooie mensen krijgen meer. En dat is vooral opmerkelijk omdat uit het onderzoek ook blijkt dat mooie mensen drie keer vaker hun schuld niet afbetalen. Uiteraard speelt ook ras een rol; zwarte leners betalen meer rente dan blanke. Je kunt zelfs beter dik dan zwart zijn, mensen met zichtbaar overgewicht krijgen gek genoeg eerder een lening. Misschien omdat je dan in ieder geval ziet waar je geld heen gaat. Kortom, wie op Prosper.com geld wil lenen investeert beter eerst even in photoshop.

Vertrouwen kun je meten met het Trust Game. Je krijgt wat geld en moet beslissen of je een deel daarvan ‘investeert’ in een medespeler. Wat jij hem toevertrouwt wordt verdrievoudigd, en dan is het zijn beurt: hij kan iets teruggeven van je geïnvesteerde geld, misschien met wat winst. Of niet, dan heb je pech. Ook in dit spel hangt veel af van hoe de medespeler eruitziet. Iemand met een breed gezicht krijgt meer toevertrouwd dan iemand met een smal gezicht. Als iemand op je lijkt, vertrouw je hem eerder. En als iemand lacht natuurlijk.

Constantin Rezlescu van het University College in Londen bekeek of we nog steeds op uiterlijkheden afgaan als we weten met wie we te maken hebben. Hij gaf zijn proefpersonen informatie over hun medespelers: gaven zij het geïnvesteerde geld in het verleden vaak terug of juist niet. Uiteraard krijgt een medespeler met een goede reputatie meer toevertrouwd dan iemand met een slechte. Maar twee bevindingen waren opvallend. Mensen investeren gemiddeld minder als ze van tevoren informatie krijgen over hun medespeler dan wanneer ze niets weten. We vertrouwen liever blindelings dan geïnformeerd. Transparantie is een mythe. Ten tweede laten we ons, voorzien van informatie, nog steeds in de luren leggen door het uiterlijk. Een slechte medespeler krijgt nog steeds meer geld los als hij er goed uitziet.

In Griekenland is tot de nieuwe verkiezingen rechter Panayiotis Pikrammenos aangesteld als premier. Helaas geen vrouw, maar niet onknap, vrij breed gezicht, redelijk gevuld postuur. Griekenland blijft in de Euro.

Je eigen stem is een leugenachtig instrument: jaren leef je in de overtuiging hem te kennen als een goede vriend, waarna je jezelf op een bandje terughoort en er direct existentiële vragen opdoemen als: ‘Ben ik dit?’, ‘Wat is echt?’ en ‘Waarom klink ik als een Russische escort op leeftijd?’

Ben ik dit? En waarom klink ik als een Russische escort op leeftijd?

Stemmen van anderen zijn daarentegen goed te bestuderen. Het meest intrigerend is het als ze van het ene op het andere moment veranderen – zoals bij de telefoonstem.

Een veel voorkomende telefoonstem is de zakelijke telefoonstem. Je bent met een vriendin koffie aan het drinken, terwijl ze een verhaal vertelt over hoe de groenteboer op zo’n trage, likkebaardende manier haar bestelling herhaalde dat ze niet meer om een komkommer durfde te vragen, als haar telefoon gaat.

Eerst kijkt ze naar het scherm, en als ze vervolgens opneemt, is haar stem drie octaven hoger. Bovendien praat ze op een toon die zowel neutraal als goedkeurend is, het soort stem die professionaliteit uitstraalt en waarmee ze ook zou kunnen zeggen: „Sorry, drie kernbommen zei u? Op de Costa del Sol. Ja. Oké. Ik noteer het nu meneer. Had u nog iets anders?”

De zakelijke telefoonstem van een vriend van mij is daarentegen juist iets ongeïnteresseerder dan normaal – als hij grote bedrijven belt klinkt hij alsof hij tegelijkertijd een kruiswoordraadsel in de Donald Duck aan het oplossen is. En mijn vader krijgt van zakelijke telefoontjes een hoffelijke klank in zijn stem die wellicht nog het best zou passen bij een butler in een afgelegen Luxemburgs landhuis:

„Goedendag, mijn excuses, bel ik gelegen? Ah, één moment? Uiteraard mevrouw.”

De andere telefoonstem die veel te horen valt, is de telefoonstem die je reserveert voor geliefden. Deze is risicovol – sommige variaties in dit genre kan je nooit meer níet horen. Zo praatte ik ooit met een jongen in een café die zijn telefoon opnam met: „Koninginnetje, ja natuurlijk kom ik naar huis, ja natuurlijk doe ik dat, ik kom er nu aan, ja dat weet ik en natuurlijk denk ik daar aan. Tot zo, liefde van me.”

Ik had ze geloof ik liever gewoon uitgebreid zien tongen.

Dit zijn ook mannen die hun vriendin niet gewoon onder haar naam in hun telefoon hebben staan, maar onder Sexyness of Schoonheid. Andere mogelijkheden zijn: zodra de vriend of vriendin belt, op een vermoeide toon de hele dag gaan bespreken („Nou en toen zei mijn baas waarom doe je dat maar ik wilde gewoon die ene assignment afmaken en toen zei hij…”) en de net verliefde stem vol nerveus gegiechel, waarbij je elk moment een ‘nee jíj moet ophangen’-spelletje verwacht.

Zelf zal ik ook wel telefoonstemmen hebben. Ik probeer hiermee zoveel mogelijk in ontkenning te leven – net zoals ik dat met mijn gewone stem doe.

Een columnist is natuurlijk neutraal. Uw wekelijkse commentator in dit hoekje op vrijdagochtend opereert zonder last of ruggespraak. Ik grinnik, u knipoogt en dat is ons pact. En zo is het ook goed.

Of was het Lucassen? Of Dion Graus met zijn vrouwtje? BAM!

Vanochtend wilde ik iets leuks schrijven over al die lijsttrekkerverkiezingen. En ik had best iets grappigs bedacht. Een column over lijsttrekkerverkiezingen bij de PVV. Met slogans en al. Bijvoorbeeld dat Brinkman, of wie was dat ook alweer die iedereen in elkaar sloeg, komt met BAM! Of was het Lucassen? Of Dion Graus met zijn vrouwtje? BAM! Nou ja, dat was een leuke column geworden, laat dat maar aan mij over. U had er hard om gelachen.

Maar toen kreeg ik langzamerhand geen zin meer in die column. Ik had geen zin meer in makkelijke grappen. En toen begon ik op een andere manier te denken. Mijn positie aan de zijlijn op vrijdagochtend verschaft mij een prachtige uitgangspositie om te roepen. Ik zal ook blijven roepen. Maar waarom zou ik niet ook doen?

Er was de afgelopen dagen een lobby op Facebook en elders van vrienden die mij graag zouden zien als lijsttrekker van GroenLinks. Ik schrok daarvan. Ik heb wel iets beters te doen. Ik moet nog een paar goede boeken schrijven en hard nadenken over vele dingen. Maar sinds het inhoudelijk debat gisteren werd gereduceerd tot de onomatopee BAM!, kan ik het niet langer voor mijzelf verantwoorden om mijzelf afzijdig te houden.

Uw columnist is natuurlijk neutraal. Het enige dat u van mij vraagt is dat ik onafhankelijk nadenk. Daarom ben ik geen lid van een partij. Maar nu, op deze vrijdagochtend, verandert alles. Misschien heeft de Nederlandse politiek behoefte aan iemand die hard wil nadenken in plaats van te reageren met een klanknabootsing op het nieuws van de dag. GroenLinks is bij uitstek de partij die altijd heeft gedacht in gewaagde oplossingen in plaats van in gemakkelijke retoriek. Misschien hebben ze een leider nodig die durft te twijfelen in plaats van BAM! te zeggen voordat hij de vraag heeft verstaan.

Op deze ongebruikelijke plek stel ik mij, buiten alle procedures om, beschikbaar voor het lijsttrekkerschap van GroenLinks.

Next.checkt de uitspraak en beoordeelt die als waar.

Waar is het op gebaseerd?
Het vraagstuk draait om ‘voedselconversie’, oftewel: hoeveel voedsel moet een dier eten om 1 kilo in lichaamsgewicht toe te nemen? Daar zijn verschillende onderzoeksmethoden voor en die zorgen voor verschillende uitkomsten. Van Huis geeft niet aan welke methode hij heeft gebruikt. Deze onderzoeken zijn van belang omdat ze een indicatie geven van de milieubelasting die komt kijken bij het eten van vlees. Vaak wordt het eten van rund vergeleken met het eten van andere vleessoorten, zoals kip en vis, en het eten van melkproducten of vleesvervangers. In zijn artikel zet Van Huis het eten van vlees af tegen het eten van insecten, waarbij hij stelt dat je voor 1 kilo krekels slechts 2,1 kilo voer nodig hebt.

Interpretaties
Het gaat om: a. wat je als ‘voer’ definieert, en b. wat je als ‘gewicht’ beschouwt. Met voer kan worden gedoeld op vers voer of op ‘droge stof’ – dus het voer zonder water. Tevens kun je kijken naar hoeveel eiwit een dier moet consumeren om 1 kilo eiwit te produceren. Bij de meeste gangbare onderzoeken wordt gemeten aan de hand van vers voer, dus dat zullen wij hier ook doen.

Als we spreken van lichaamsgewicht, dan kun je kijken naar het gewicht van het levende dier, naar het karkasgewicht of het ‘consumeerbaar gewicht’ – het gedeelte van het dier dat we ook daadwerkelijk opeten. Omdat Van Huis spreekt over „1 kilo biefstuk” gaan we bij deze factcheck uit van het consumeerbaar gewicht van een vleesstier.

Nog één opmerking: het vlees dat een rund produceert, is natuurlijk niet uitsluitend biefstuk, maar dat beschouwen wij als Van Huis’ dichterlijke vrijheid.

En, klopt het?
Nu de cijfers. Daarvoor pakken we twee toonaangevende onderzoeken: Worldwide transformation of diets, burdens of meat production and opportunities for novel food proteins van de Canadese milieuonderzoeker Vaclav Smil en De humane eiwitbehoefte en eiwitconsumptie en de omzetting van plantaardig eiwit naar dierlijk eiwit van Leon Sebek en Liesbeth Temme van de Wageningen Universiteit.

Bij het onderzoek van Sebek en Temme hebben vleesstieren 12,4 kilo vers voer nodig voor 1 kilo groei in lichaamsgewicht, bij Smil is dat 10 kilo. Ter vergelijking: in het onderzoek van Sebek en Temme staat dat een vleesvarken 2,9 kilo vers voer nodig heeft om een kilo te groeien, een vleeskuiken 1,8 kilo voer en een tilapia 1,3 kilo.

Behalve naar de hoeveelheid voer moet ook worden gekeken naar welk gedeelte, welk percentage, van een rund daadwerkelijk eetbaar is. En dan blijkt: Smil stelt dat we 40 procent van een rund gebruiken voor consumptie, terwijl dat volgens het onderzoek van Sebek en Temme slechts 30 procent is. De botten, huid, ingewanden en het skelet van het dier worden hier niet in meegenomen.

Dat betekent voor het onderzoek van Sebek en Temme dat 12,4 kilo vers voer ongeveer 0,32 kilo eetbaar vlees oplevert. Voor 1 kilo vlees heb je dan ruim 35 kilo voer nodig – dus tien kilo meer dan Van Huis stelde.
Het onderzoek van Smil komt echter uit op 10 kilo vers voer voor ongeveer 0,40 kilo eetbaar vlees. Voor 1 kilo eetbaar vlees is dan inderdaad 25 kilo voer nodig. Het onderzoek van Smil correspondeert dus met de uitspraak van Van Huis dat „om één kilo biefstuk te maken ongeveer 25 kilo voer nodig” is.

Conclusie
„Om 1 kilo biefstuk te maken, is ongeveer 25 kilo voer nodig”, stelt entomoloog Arnold van Huis in een interview in NRC Handelsblad. De twee gangbaarste onderzoeken zijn dat van de Canadees Vaclav Smil en dat van de Nederlanders Leon Sebek en Liesbeth Temme. Omdat daarin allerlei variabelen meespelen – wat eet het rund, loopt hij rond in de wei, staat hij in een hok – lopen hun conclusies nogal uiteen. Volgens Sebek en Temme is er ruim 35 kilo vers voer nodig om 1 kilo eetbaar vlees te produceren, volgens Smil is dat inderdaad 25 kilo. Van Huis zat dus eerder aan de conservatieve kant met zijn stelling. Gebaseerd op het onderzoek van Smil beoordeelt next.checkt de uitspraak van Van Huis als waar.

Wat zegt een kip die tegen een lantaarnpaal knalt? TOK! Wat zegt een kikker die uit een boom valt? KWAK!

Het is officieel: Dibi is geen mens, maar een stripfiguurtje

En wat zei Tofik Dibi, veelbelovend Kamerlid uit Slotervaart, toen hij zich afgelopen maandag opwierp als leider van GroenLinks?

BAM!

Is dit een mopje? MOEHAHA?

Of is Dibi kierewiet geworden? KOEKOEK? TOKTOK?

Nee, hij zei het echt. Zijn nieuwe campagneslogan luidt ‘BAM!’ Want, legde Dibi uit, GroenLinks slaagt er nog onvoldoende in „om mensen te raken”.

PETS! KLOENK! ROFFEL! KLARABOEM! BAM!

Laten we vooral kalm blijven OEF!!! en eerst heel rustig ZZZZ! vaststellen dat het hier gaat om wat met een moeilijk woord AAARGH!! een onomatopee heet, dat betekent: een klanknabootsing KLABOOTSING!!!

Dat is op zich een respectabel stijlfiguur. OINK! SCHEET! Grote schrijvers als Ovidius en Jonathan Swift gebruikten ook onomatopeeën AAARGH!! En kunstenaar Roy Lichtenstein speelde met deze techniek in zijn schilderij Whaam! (1963). WOEPIE!!!

Maar laten we er ook geen doekjes om winden: we kennen de onomatopee AAARGH! natuurlijk vooral uit de strip. In strips is het altijd een takkenherrie. VROAARRRR! GRMBL! Denk aan het geluidseffect als Garfield een taart in zijn gezicht krijgt. SPLUT!

Maar in de politiek is dit nieuw. Voor het eerst hoor je dit soort geluid nu ook zodra een politicus mensen weet te raken. BAM! KABOEM! RATATATAT!

Er bestond al langer een gerucht dat Tofik Dibi eigenlijk geen mens is. AAAH! Hij had weliswaar charisma SMAK! en de aaibaarheid van een alpaca ZWIJMEL, maar zijn cartooneske oogopslag gaf zijn voorkomen ook iets Nickelodeoniaans WIEHA!!! En sinds maandag is het dus officieel: Dibi is geen mens, maar een stripfiguurtje. BAM!

Deze coming-out KIEKEBOE! heeft grote consequenties, die we hier niet allemaal gaan opsommen BOE!!! behalve dan dat het publieke debat BURP! nooit meer PALOPPERDAPLOP! hetzelfde zal zijn en dat politiek HINNIK! voortaan BLADIEBLA! zal bestaan uit DING! FLOP! PIM! BAM! louter geluidseffecten. KLAPKLAPKLAPKLAPKLAPKLAPKLAPKLAPKLAPKLAP.

Zucht. ZUCHT!

Waarom wordt er zo wantrouwend gedacht over het outsourcen van je geheugen? „De jeugd hoeft niets meer te onthouden”, houden niet eens zo ouden van dagen me vaak voor. Daarna beginnen ze de telefoonnummers van hun familie op te noemen. Ik ken alleen de huistelefoonnummers van m’n basisschoolvriendjes nog uit m’n hoofd en ternauwernood dat van mijn vriendin, omdat ik haar – met een vrijwel lege batterij – een keer kwijtraakte in een Kopenhaags pretpark. Maar zolang we niet in een postapocalyptische versie van Nederland leven (zonder elektriciteit, dus) zie ik dat niet als een probleem. Bovendien kijk ik liever naar de voordelen van een tweede, doch virtueel, geheugen. Als je in 1990 aan iemand had verteld dat het mogelijk zou zijn om al zijn correspondentie als een gemakkelijk doorzoekbaar archief beschikbaar te stellen, was verbazing je ten deel gevallen. Maar tegenwoordig kijkt dat zoekbalkje in Gmail ons elke dag met de grootst mogelijke vanzelfsprekendheid aan. En dat is nog maar een simpel voorbeeld. Veel spectaculairder wordt het met Evernote. Een app die door de makers als ‘tweede brein’ in de markt wordt gezet. Weinig bescheiden, maar wat mij betreft volledig terecht (in Silicon Valley vinden ze dat ook, want vorige week haalde Evernote, met al 96 miljoen dollar aan investeringen op zak, nog eens 70 miljoen dollar op). Ik zou de hele krant kunnen vullen met voorbeelden van hoe die app mijn leven verrijkt en waarom ik net als één miljoen anderen jaarlijks 45 dollar voor de service betaal, maar laat ik het bij twee houden.

Over dertig jaar kan ik precies zien wat me als twintiger bezighield

Elk tijdschrift kent wel zo’n rubriek waar indrukwekkende mensen goede adresjes in willekeurige metropolen delen. „Moet ik eens heen gaan”, dacht ik vroeger, om er vervolgens nooit meer aan te denken. Ook niet als ik zelf een weekendje in de desbetreffende wereldstad doorbracht. Maar dankzij Evernote blijft het eventuele missen van een ge-wel-dig restaurant me bespaard, want elke tiprubriek van een persoon die ik bewonder, fotografeer ik met Evernote. Want de app kan tekst in afbeeldingen herkennen. Dus als ik binnenkort naar Londen vlieg en die stad in Evernote intik, springen de museumtips die Hussein Chalayan onlangs in NRC Deluxe gaf meteen in mijn scherm. Ook leer ik met Evernote mijn kunstsmaak kennen. Sinds zomer 2008 fotografeer ik met de app in elk museum de kunstwerken die me verbazen. Het naslagwerk bestaat inmiddels uit 84 stukken. Over dertig jaar kan ik precies zien wat me als twintiger bezighield. Welke boeken ik nog wilde lezen, wie me restaurants tipte en wat voor meubels ik voor een nieuw appartement in gedachten had. Voor zo’n tweede brein slachtoffer ik met liefde het knullige telefoonboekje in mijn hoofd.

Het is de Week van het Huisdier, en dit jaar is het thema: het huisdier als lid van het gezin. Nu vind ik deze omschrijving vooral passen bij een hond: honden worden rondgereden in kinderwagens, hebben hun eigen profiel op Facebook („joehoe, dit ben ik! Met mijn lievelingstennisbal!”) en krijgen van hun baasjes te pas en te onpas poncho’s, gympjes en bruidsjurken aan. Bij een kat zal het je misschien lukken om een miniatuurbaretje op z’n hoofd te zetten, maar dan heb je exact twee tellen de tijd om de foto te maken. Van een extreem nijdig kijkende kat met een miniatuurbaretje op.

De hond mag dan een lid van het gezin zijn, op sommige gebieden loopt hij nog wel wat achter. Gelukkig zijn er producten die daar verandering in willen brengen. De emancipatoire inhaalslag van de hond, die recht heeft op:

1Een seksleven: de Hotdoll. Dit is een rubberen design hondenpop die met zijn bevallige vormen de concurrentie moet aangaan met de bank, de tafelpoot of je linkeronderbeen. De pop is met zijn wit-oranje kleuren vrij klinisch, wat toch weer teniet wordt gedaan door de opmerking dat hij ‘makkelijk schoon te houden’ is.

2Privacy: de poeptent. Een soort iglotentje waarin de hond kan poepen als het regent. Toch vermoed ik dat het eigenlijk een uitvinding is om baasje en hond het beschamende tafereel te besparen waarin de hond met bibberig staartje door zijn poten zakt en krampachtig wegkijkt, terwijl de baas er pal naast staat en opeens geïnteresseerd een lantaarnpaal bestudeert.

3Luxe: het hondenparfum. Wat vooral zo opvalt aan hondenparfums is de manier waarop ze gepresenteerd worden. Je verwacht een aanprijzing als: „Omdat iedereen weet dat een natte hond ruiken nou eenmaal geen pretje is, hier een geurtje voor een natte hond.” Het is echter: ‘Bellomania Parfum, A Fragrance For Her. Ontwikkeld voor de dames met klasse en stijl! Een delicate combinatie van jeneverbos, rozen en cederhout’, of ‘Bad Dog. Deze sierlijke geur maakt uw hond mooier en aantrekkelijker.’ Alsof je je hond moet klaarmaken voor een klassefeestje waarop hij eindelijk dat loopse teefje verkering gaat vragen.

4De mogelijkheid om je ogen te beschermen tegen de zon: doggles. Een zonnebril voor je hond, zodat hij geen last meer heeft van fel licht en er altijd uitziet alsof hij figureert in een jaren-90-clip van een Will Smith-zomerhit.

5Eigenwaarde: neuticals. Ik kende dit niet, maar Kim Kardashian heeft het bij haar hond laten doen, dus wellicht is het allang ingeburgerd: testikelimplantaten voor honden die gecastreerd worden. Omdat de eigenaar het mooier vindt staan. Omdat ze anders de risee zijn van het hondenveldje. Omdat ze toch íéts moeten hebben om aan te knabbelen. En waarschijnlijk vooral omdat het baasje ineenkrimpt en zijn knieën tegen elkaar drukt bij de gedachte alleen al, en dit zijn poging tot een zoenoffer is.

]]> http://www.nrcnext.nl/columnisten/2012/05/16/de-week-van-het-huisdier/feed/ 0 http://www.nrcnext.nl/beeld/2012/05/15/reflectie-van-een-vrouw-met-paraplu-in-regendruppels-in-het-duitse-hanover/ http://www.nrcnext.nl/beeld/2012/05/15/reflectie-van-een-vrouw-met-paraplu-in-regendruppels-in-het-duitse-hanover/#comments Tue, 15 May 2012 13:59:54 +0000 fotoredactie http://7.12097

]]> http://www.nrcnext.nl/beeld/2012/05/15/reflectie-van-een-vrouw-met-paraplu-in-regendruppels-in-het-duitse-hanover/feed/ 0