De eerder gepubliceerde artikelen zullen wel blijven bestaan.

Wie de economie met spaarloon wil steunen, wacht een warm onthaal bij winkeliers, reisbureaus en horecazaken (en een schouderklopje van Jan Kees de Jager). Maar u moet niks. U mag spaarloon ook laten staan. Of het elders beter laten renderen. De rente op spaarloon kan namelijk tegenvallen, zoals bij Rabobank (1,4 %) of Fortis (1,5 %). Het royaalste zijn Centraal Beheer en ASN Bank (2,5%). Friesland Bank lijkt gunstig met 2,75%, maar pas op: uw geld moet vier jaar vaststaan. Bij opname na een jaar krijgt u 1,5%; na zes maanden een luttele 1%. ING maakt de rente niet publiek.

Wie slechts 1,5% rente beurt, kan beter af zijn met een spaarrekening of spaardeposito (www.spaarinformatie.nl). Dat geldt vooral voor werknemers zonder vermogen. Spaarloon is namelijk extra gunstig voor de rijkeren, want het is tot €17.025 van 1,2% vermogensrendementsheffing vrijgesteld.

Minder bedeelden kunnen daarentegen vaak extra nuttige dingen met hun spaarloon doen. Staat u rood tegen 18,7%? Kreunt u onder een persoonlijke lening à 12,9%? Het tekort aanvullen met spaarloon kan jaarlijks honderden euro’s besparen.

Verder is spaarloon opnemen eigenlijk niet zo bijzonder. Het mag altijd voor door de overheid goedgekeurde doelen: de aankoop van een eigen woning, studie, onbetaald verlof, de start van een eigen bedrijf, kinderopvang of bepaalde spaarrekeningen, beleggingsrechten of verzekeringspremies. Geoorloofd wil echter niet zeggen dat het per definitie gunstig is. Talloze werknemers lieten en laten hun mooie belastingvrije spaarloon doorsluizen naar peperdure (woeker)polissen. Ze hebben of krijgen spijt als haren op hun hoofd.

Snel verdienen
Zo mogelijk altijd meedoen aan spaarloon als u niet aan levensloopsparen doet (dan mag het niet). U mag jaarlijks tot 613 euro van uw brutosalaris netto sparen. Bij 52% belasting kost 613 euro spaargeld dus maar 294 euro nettosalaris. Dat is een instant rendement van 108%. Daarnaast is spaarloon tot 17.025 euro vrij van 1,2% vermogensrendementsheffing. Dat scheelt jaarlijks tot 204 euro.

Risico
Geen. Spaarloon valt gewoon onder het Depositogarantiestelsel.

Dit gevreesde lot bedreigt 150.000 gepensioneerden en 550.000 (ex-)werknemers begin 2011. Afstempelen is het verlagen van (pensioen)aanspraken. Dit griezelige en unieke fenomeen eist De Nederlandsche Bank van zo’n veertien noodlijdende fondsen. Hun (toekomstige) uitkeringen moeten zo’n 1 tot 14 procent zakken. De telefoons van vakbonden en fondsen staan sindsdien roodgloeiend, politici doen verontwaardigd en het Alternatief voor Vakbond dreigt met rechtszaken.

De pensioenspaarder is boos en verward. 70 procent zoekt de schuld van de tegenvaller bij fondsbestuurders en de overheid, toont een peiling van de altijd alerte Maurice de Hond. Een fikse meerderheid meent dat er meer werknemers in de besturen moeten zitten. Dan zouden de reserves er stukken beter voorstaan. Dat laatste is twijfelachtig, maar de paniek is begrijpelijk. Meer dan de helft van de ondervraagden weet niet of hun uitkering afgestempeld wordt. Dat is geen wonder, want voor zijn 55ste verdiept vrijwel geen mens zich in zijn pensioen. Die onwetendheid maakt radeloos.

Protesteren helpt niet. U kunt niet scheiden van uw fonds, tenzij u ondernemer wordt of wisselt van branche of baan. Dat is vaak maar goed ook. Welke werknemer gaat tientallen jaren gedisciplineerd beleggen voor later? Zelfs slechte fondsen doen dat trouw, tegen een fractie van de kosten van de doorsnee individuele beleggingspolis.

Troost uzelf dus, want het kan altijd erger. Zoals bij de 750.000 werknemers die pensioen opbouwen in een beschikbare premieregeling. Hun inleg gaat, via hun werkgever, in een peperdure beleggingsverzekering, een woekerpolis dus. Op termijn blijft hun pensioenopbouw daardoor tientallen procenten achter bij dat van pensioenfondsen. Die voelen zich pas echt afgestempeld. Elk jaar weer.

Toch is er één ding waarover ik me zorgen maak.

Dat u, in paniek over uw pensioen, lukraak naar een adviseur rent voor (weer) een te dure (beleggings)polis. De polisbranche kampt met zware omzetverliezen en gehavende provisie-inkomsten. Dat maakt het levensgevaarlijk om argeloos het kantoortje van een tussenpersoon of bankadviseur binnen te gaan.

Snel inzicht

Heeft u een pensioentekort? Dat ontdekt u snel zelf met het stappenplan op: ericaverdegaal.nl/publications/index/637. Uw pensioenpaniek blijkt wellicht onterecht. Is er toch een pensioengat? Geen paniek. Gebruik de tips om er zelf iets aan te doen.

Risico

Geen. Zelf pensioen plannen is haalbaar en risicoloos voor iedereen die kan optellen en aftrekken.

Volgens Daphne van den Broek, Arbeids- en Organisatiepsychologe en als consultant werkzaam bij Right Management, zijn er een aantal duidelijke do’s en don’ts wat betreft gedrag in je eerste werktijd. De belangrijkste: praat niet over je vorige werkgever. ‘Niets zo vervelend als een nieuwe collega die het steeds maar heeft over hoe ‘wij dat bij bladiebla altijd deden’.

Ook emoties over je vertrek laat je weg. Soms is een reorganisatie de oorzaak, soms een slechte verhouding met je leidinggevende, bijna altijd zit het diep. Niemand zit te wachten op een emotioneel zeurverhaal over je vorige werk.’ Wat dan wel te doen? ‘Richt je op je nieuwe baan. Maak je het vocabulaire van je nieuwe werkgever snel eigen en stel je positief op’.

Mensen moeten je aardig gaan vinden, zeker als je een leidinggevende positie hebt. Je kunt de eerste week maar beter niet over taken en doelstellingen praten, maar rustig kennismaken met de personen met wie je gaat werken. Wie zijn ze buiten kantoor en wie ben jij? Als je leiding gaat geven, spreek in de weken die volgen 1 op 1 met de mensen uit jouw team. Zoek buiten je eigen team uit wie jouw stakeholders in de organisatie zijn en zorg dat je daarmee in contact komt.

Maak voor jezelf een planning voor de komende maanden met daarin wat je wilt bereiken, maar deel niet alles met de mensen om je heen. Het voordeel van jou als nieuwe werknemer is dat je niet bedrijfsblind bent, maar meteen je suggesties voor verbeteringen noemen, wekt irritatie op.’ Laatste tip van Daphne: ‘Ga voor het low-hanging fruit: een klus waar niemand aan toekomt, maar die moet gebeuren en makkelijk een goed resultaat geeft. Iedereen blij en jij maakt een goede entree.’

Tekst: Marloes Tervoort

Zowel werknemers als klanten dienen massaal klachten in bij de vakbond. Werknemers klagen vooral over de werkdruk, terwijl klanten niet te spreken zijn over de winkels, die ‘rommelig’ en ‘vies’ zouden zijn. En dus kunnen nu zowel werknemers, als klanten via speciale meldpunten een klacht indienen over de eens toch meest vriendelijke winkel van Nederland.

Eind juli bracht FNV al naar buiten dat filiaalmanagers van Hema onder druk zouden zetten bij het inroosteren en ziekmeldingen. Zieke werknemers zouden zelf de aard van hun klachten bij de filiaalmanager moeten aangeven, die vervolgens mag bepalen of de klachten ernstig genoeg zijn of dat de werknemer gewoon moet komen werken. De Hema-manager neemt plaats op de stoel van de Arbo-arts.

Hema herkent zich overigens niet in de klachten, liet een woordvoerster weten. ,,Het probleem van werkdruk of verzuim onder het personeel is bij ons niet bekend. Wij hebben ook niet gemerkt dat klanten ontevreden zijn.”

Merken jullie verschil?

Ouderen in België mogen gewoon maximaal 2.500 euro per week blijven pinnen van hun ING-rekening. Een besluit van ING België om ouderen „te beschermen tegen fraude en diefstal” en derhalve het maximale pinbedrag terug te schroeven tot 1.000 euro, werd na felle kritiek dezelfde dag nog ingetrokken.

ING België maakte gisterenmiddag bekend de zogenoemde afhaallimiet voor ouderen vanaf 11 augustus te willen beperken. „De doelstelling van deze maatregel was om de klanten, ouder dan 60 jaar, extra te beschermen”, aldus ING.

Uit statistieken was gebleken dat het aantal fraudegevallen bij geldafhalingen aan een automaat verdubbeld is in de afgelopen vier jaar.

„Met name de klanten uit de vermelde doelgroep waren in het overgrote deel van de gevallen het slachtoffer”, aldus ING België. Daarbij zou in 98 procent van de gevallen het gepinde bedrag toch niet boven de 1.000 euro uitkomen.

Ouderen zouden zelf mogen aangeven of ze toch van de oude limiet van 2.500 euro gebruik wilden blijven maken, maar in principe zou de grens naar 1.000 per week gaan.

Het bericht wekte direct beroering in België. Ouderenorganisaties als Senior Flex verzetten zich deze vorm van „discriminatie” en zelfs het kabinet bemoeide zich ermee. De Belgische demissionaire minister van Ondernemen, Vincent Van Quickenborne, noemde het besluit van ING „onverstandig en overdreven”. Hij vroeg de bank het plan „bij te sturen”.

Dinsdagavond liet ING België in een persbericht weten de maatregel niet te zullen doorvoeren, gezien de „onduidelijkheid omtrent de juiste interpretatie”. Oudere klanten krijgen de mogelijkheid zelf hun wekelijkse afhaallimiet te bepalen.

Moederconcern ING Groep verklaarde gisteren desgevraagd al geen plannen te hebben om de maatregel ook in Nederland in te voeren. „In Nederland willen we geen onderscheid maken tussen klantengroepen. Daar is geen aanleiding toe. In België werken ze met weeklimieten en in Nederland met daglimieten”, aldus een woordvoerder van ING Nederland.

Dat is overigens niet de eerste keer. Een jaar geleden gebeurde namelijk precies hetzelfde. Enige verschil: het tekort was toen nog slechts 2 miljard euro.  Schwarzenegger zei toen te verwachten dat het kastekort ‘binnen twee jaar’ zou oplopen tot 17 miljard euro.

Destijds moesten als bezuinigingsmaatregel allerlei overheidsinstellingen de eerste, tweede en derde vrijdag van de maand dicht. Nu krijgen ambtenaren er nog meer vrije dagen bij. Zonder salaris, dat wel.

De meeste ambtenaren moeten vanaf nu maandelijks drie dagen onbetaald verlof opnemen, totdat de nieuwe overheidsbegroting is vastgesteld. Daarin moet ruim 9 miljard euro worden bezuinigd, onder meer op hulp voor de armen. In de staat werken ruim 200.000 ambtenaren.

Zo erg als in 2009 is het overigens niet meer in Californië, toen balanceerde de staat op de rand van een faillissement. Een uitdaging die Arnie best aan durfde gaan. Hij zei destijds:

„Ik heb het allemaal al gedaan. Fitness, films, als ‘Conan the Barbarian’ met het zwaard gezwaaid, als meest gespierde man ter wereld op podia gestaan, miljoenen verdiend, dat soort dingen, allemaal.”

Lees hier een stuk van NRC-correspondent Freek Staps over hoe het toch kan dat het in Californië steeds misgaat.

De oud-topman van BP, Tony Hayward, die van het mega olielek en het daaruit resulterende verlies van 13 miljard euro, krijgt bij zijn vertrek 1,25 miljoen euro mee en een pensioenpot van ruim 13 miljoen euro. Daarbij mag hij, als de beurswaarde van BP herstelt, aanspraak maken op aandelen in BP die miljoenen waard kunnen worden. Hayward is ontslagen om zijn onvermogen het olielek op te lossen. Hij wordt opgevolgd door Bob Dudley, de eerste Amerikaan die leiding zal geven aan BP.

Tony Hayward. Foto AP / Patrick Semansky

Ik dacht, ik schrijf het even op, en dan kunnen jullie er zelf even mee doen wat jullie willen. Ik denk niks trouwens. Misschien dat een paar mensen ‘het is toch niet te geloven met die BP’ tegen hun scherm zullen roepen. Maar verder?

Of hoor jij misschien het aanzwellend rumoer van een snelgroeiende, verontwaardigde menigte die zich op jouw industrieterrein aan het verzamelen is en zich opmaakt voor een wereldwijde mars tegen alle wanpresterende zakkenvullers in het algemeen en Hayward in het bijzonder?

Lees verder

In zijn boek Rapportbestrijding – tegen de papieren plaag! (Van Duuren, mei 2010) opent hij de ogen van schrijvers die hun lezers niet zien. Boswinkel bedoelt daarmee dat rapportschrijvers hun publiek moeten aanwijzen. Het gaat immers niet om een roman. Als trainer voor een middelgroot adviesbureau komt hij nogal eens in organisaties waar na ieder project driftig een rapport geschreven wordt. Maar op de vraag voor wie het is geschreven, krijgt hij niet altijd antwoord. Of het wordt weggewuifd met het verweer: ‘Dat doen we altijd zo.’ Een rapport zonder publiek mag het daglicht niet zien, luidt Boswinkels devies.

Springerige lezers

Vrijwel iedere lezer stelt volgens Boswinkel dezelfde eisen aan een rapport: overzichtelijk, leesbaar en inhoudelijk relevant. Een voortdurende focus op doel, publiek en boodschap dus. Maar daarmee ben je er als schrijver nog niet. Die moet volgens Boswinkel eerst het idee uit zijn hoofd zetten dat de lezer alles leest. “Niemand begint meer vooraan en leest als een ploegpaard regel voor regel verder. Dat kan ook helemaal niet, want daar is geen tijd voor. Lezers springen daarom door teksten heen, op zoek naar antwoorden op hun vragen.”

De lineaire lezer bestaat niet meer, aldus Boswinkel.

Hoogstwaarschijnlijk zal hij als eerste de conclusie lezen en die uitgebreide beschrijving van de onderzoeksopzet en de achtergronden van de proefpersonen laten voor wat het is. Maar ja, dat laatste is natuurlijk wel van belang voor de verantwoording. Ofwel: eerst het eten, dan de rekening.

Boswinkel besteedt overigens weinig aandacht aan de kunst van het schrijven. De opzet acht hij belangrijker. Toch geeft hij een aardige tip voor mensen die met hun hoofd op het toetsenbord rusten. En die luidt: gewoon doorschrijven! “U formuleert de woorden en zinnen dan namelijk zoals u ze ook zou uitspreken: begrijpelijk.” Laat je niet afleiden, bezweert hij. “Zet de spellingcontrole uit en zorg dat u niet gestoord wordt door telefoontjes, e-mails of collega’s.”

Knutselende schrijvers

Vergeet ook niet de backspace onklaar te maken. Wie al schrijvend aan het schrappen en verbeteren is, haalt nooit de finish. “Backspacen is oorzaak nummer 1 van schrijfblokkades.” Hetzelfde geldt voor knutselen. “In een half afgeschreven zin gaat u woorden herschikken, zinsdelen toevoegen en formuleringen herzien, totdat de zin min of meer uitdrukt wat u bedoelt. Ook dat is een onproductieve manier van schrijven en het levert bovendien zelden beter leesbare zinnen op. Wacht dus met aanpassen tot een afgerond deel van uw tekst helemaal op papier staat.”

Het boek wemelt van de tenenkrommende voorbeelden. Eén daarvan is de beleidsmaker die aan het publiek moest melden dat ze gemeentes, verenigingen en scholen langsgaat om te vertellen wat haar team allemaal doet om buurten veiliger en gezelliger te maken. Dat schreef ze als volgt op:

Het doel van deze bijeenkomsten is het breed genereren van aandacht voor de realisatie van de taakstelling, het komen tot een integraal regionaal aanbod op het terrein van sociale cohesie, armoedebeleid, vandalismebestrijding en veiligheid (binnenshuis en/of buitenshuis) en het op regionaal niveau maken van concrete afspraken.

Zelfs een ploegpaard slaat daarvan op hol.

Een jaar geleden schreven we op dit blog ook dat deze trend zich steeds verder doorzet. Maar toch is het opvallend: nog altijd worden van de honderd transacties er slechts 38 gepind. In 2005 lag dat aantal nog op 23, maar contant betalen is dus nog altijd verreweg het meest populair.

De verklaring waarschijnlijk ligt hem in het feit dat het gaat om het totaal aantal transacties, en kleine bedragen vaak nog altijd contant worden afgerekend. Al ziet Currence daarin wel een stijgende lijn, vooral omdat de tarieven voor pinnen onder de tien euro in de meeste gevallen zijn afgeschaft.

Nu worden namelijk vooral bedragen boven de 17 euro gepind, blijkt uit de cijfers van Currence.  Betalen jullie nog wel eens contant in de gemiddelde winkel? Waarom eigenlijk?