Vorige week viel een uitnodiging van de Koninklijke Nederlandse Jagersvereniging in de bus om op konijnen te gaan jagen. En dan niet met een geweer, maar met een havik. Curieus. Tam konijn is geen onbekende, maar hoe smaakt wild konijn?

Laat je vooral niet afschrikken door het villen van een konijn

Plaats van handeling: een guur gemengd bos bij het Brabantse Rijen. Valkenier Ad sluipt tussen de sparren en wijst na tien minuten zwijgend naar een paar gaten in de mossige bodem. Daar zit een „bouw”, een konijnenburcht. De havik kijkt vanaf een lederen handschoen streng toe hoe Ads helper uit een houten doosje een fret haalt en deze voor de ingang van een „pijp” zet. De albinobunzing steekt zijn neusje zoekend in de lucht en verdwijnt de gang in.

De wind ritselt in de bodem, boven onze hoofden mauwt een buizerd die het niet eens is met de concurrent die zijn konijnen aan het stelen is.

De fret komt na vijf muisstille minuten uit een andere pijp tevoorschijn. De konijnen zijn niet thuis.

Bij een volgende bouw is het wel raak. Uit een pijp schiet ineens een konijn tevoorschijn, op de vlucht voor de fret. Sneller dan zijn schaduw flitst de havik van de handschoen achter het bochten slaande konijn aan. Gekrijs achter de vogelkers verraadt dat klauwen in een zachte vacht slaan.

Nog veel vaker gaat het overigens mis, die middag. De fret valt nog onderin een bouw in slaap. En de havik raakt in de war wanneer twee konijnen tegelijkertijd uit pijpen knallen, waarna hij bovenin een boom gaat zitten mokken.

Maar één wild boskonijn kan die middag mee naar de keuken. Eindoordeel: ik wil nooit meer tam konijn.

Probeer de hand te leggen op een gaaf, wild konijn en laat je vooral niet afschrikken door het villen, want dat is net zo makkelijk als het schoonmaken van een vis. Op Google tref je uitleg. Snijd het konijn aan stukken, bestrooi die met peper en zout en zet aan in een beetje olijfolie. Leg ze daarna apart.

Snijd het spek aan stukjes en bak dit in dezelfde braadpan, voeg daaraan grof gesneden sjalotten, rode ui, paprika , knoflooktenen, paar laurierbladeren en een handje van de kruiden toe. Als dat mengsel bijna gaar is, kunnen de paddenstoelen erbij – dit waren pieds-de-moutons. Voeg de ansjovis toe. Doe nu de stukken konijn in het mengsel, voeg wat water toe zodat het konijn is ondergedompeld en zet half afgedekt een uurtje in de oven (180 graden).

Ontbijt is het Nieuwe Diner. Dan weet u dat. Zelf bleek ik ook hopeloos achter te lopen. Toen culinair trendwatcher Marjan Ippel er vorige week over schreef op talkinfood.com, had ik nota bene net een dinertje gegeven. Fout! Zo 2011. Het schaamrood staat me nog op de kaken.

Cruesli is kneitertjehip; en maak hem glutenvrij voor 2 x trendwaarde

Die It-lijst van Talkinfood is trouwens echt leuk om te lezen. Er staan obscuriteiten op als ‘houtgerijpte melkpunch’ en ‘adelaarsvarenscheuten’. Wonderlijke trends als ‘glutenvrij’; wie gaat er nu vrijwillig glutenvrij eten? Maar ook doodgewone, gezellige dingen zoals ‘Eten & Koken Met/Bij/Voor de Buren’ (niet doorvertellen, maar dat doen wij al jaren).

Je kunt zulke zaken serieus nemen, of niet. Of je pikt er alleen uit wat je aanspreekt. En dat ontbijtverhaal sprak mij wel aan. Ik ben geen ontbijter, nooit geweest, maar zou het best willen worden. En aangezien weer een andere trendlijst voorspelde dat ‘homemade granola’ dit jaar ook helemaal de bom wordt, besloot ik mijn eigen cruesli in elkaar te knutselen.

Krokante muesli maken is een fluitje van een cent. Je scharrelt wat granen, noten en zaden bij elkaar in de natuurwinkel, en hopla: binnen een uur staat er een weckfles vol knapperige, goudbruine ontbijtgranen op het aanrecht. Gezond, lekker en kneitertjehip.

Verwarm de oven voor op 160 graden. Meng alle ingrediënten tot en met het zout in een kom. Breng de zonnebloemolie, agavesiroop, 3 eetlepels water, de gember en sinaasappelrasp in een steelpan aan de kook. Roer, laat 2 minuten zachtjes koken en schenk over de granen. Schep goed om en spreid uit over een met bakpapier beklede bakplaat. Schuif 30 à 40 minuten in de oven, tot alles krokant en goudbruin is. Schep elke 10 minuten even om. Laat afkoelen en meng de abrikozen erdoor. In een weckpot of blik is de muesli zeker een maand houdbaar. De variatiemogelijkheden zijn schier oneindig. Met rijst- en mais- of quinoavlokken maak je er glutenvrije granola van (2x trendwaarde). Met tarwezemelen en lijnzaad zet je je darmen extra aan het werk. Andere noten, ander gedroogd fruit, andere specerijen: ieder z’n muesli op maat.

Gezien op Facebook: acht foto’s in twee rijen van vier. Op de bovenste vier zien we bikinifoto’s van respectievelijk spillepoot Heidi Montag, de graatmagere Nicole Richie, wandelend geraamte Keira Knightley en een vormeloze Kirsten Dunst. Eronder staan superpin-up Bettie Page, de volslanke Shirley Jones, een glooiende Elizabeth Taylor en een voluptueuze Marilyn Monroe in hun bloeitijd.

Jullie hoeven niet dun te zijn. Liever niet zelfs

De afbeelding stelt ons een prangende vraag. In de bovenste foto’s staan de woorden: ‘When Did This …’. In de onderste rij: ‘Become Hotter Than This?’ Juist. Leg dat maar eens uit. ‘Papa, waarom vinden mannen uitgemergelde meisjes leuker dan prachtige vrouwen?’ Er is ergens iets faliekant misgegaan.

Ik dacht altijd dat ik een van de weinigen was, maar het lijkt erop (192 keer gedeeld, 482 likes) dat er meer mannen zijn die er genoeg van hebben. We willen echte vrouwen terug, met heupen en billen en zachte buikjes om op te liggen. Vrouwen die goed in hun vel zitten, zijn per definitie het mooist. En een gezonde eetlust hoort daarbij. Begrijp me niet verkeerd, ik ben geen force feeder. Ik ga graag met vrouwen uit eten, dus ze moeten nog wel het huis uit kunnen. Maar we mogen ze best een beetje aansporen.

Dus, partners, zussen, collega’s en vriendinnen: jullie hoeven niet dun te zijn. Liever niet zelfs. Ik zou een spandoek willen maken en demonstreren: ‘Volslank! Volslank! Volslank!’

Welnu dames, als jullie cupmaten dreigen te worden afgewaardeerd van CCC naar CC+ door kretietbeoordelaars als Hooty’s of Standard of Pairs, maak dan snel Coca-Cola-spareribs. Zoet, vet, verschrikkelijk lekker en culinair verantwoord.

Snij de ui, de knoflook en de lomboks overdwars doormidden. Gooi alles behalve de boter in een grote pan. Laat een nachtje marineren. Breng aan de kook, draai het vuur zacht en laat ongeveer vier uur pruttelen tot het vlees van de botten valt. Leg de ribben op een brede schaal zodat ze niet op elkaar liggen. Zeef het kookvocht en kook het in tot het stroperig is. Zwenk de koude boter in stukken door de stroop. Smeer de ribben in met een dikke laag cola-boterglace en zet ze 8-10 minuten onder de gril.

Ik eet niet veel vlees, maar om voorgoed de smaak van een biefstukje op z’n tijd of een heerlijk zondig broodje kroket vaarwel te zeggen, vind ik toch wel heel moeilijk. Laat staan als ik ook nog afscheid zou moeten nemen van zaken als vis, kaas, aardappelen, rijst, pasta, kool, sla, ui en knoflook. Een collega van mij heeft overduidelijk meer doorzettingsvermogen: zij is niet alleen al jaren vegetariër, ook de andere bovengenoemde producten laat ze sinds het begin van het nieuwe jaar links liggen. Voor het goede doel volgt zij een fruitarisch dieet.

Broccoli wordt levend uit de grond getrokken en sterft daarna af

Als fruitariër heb je het niet makkelijk wat betreft voedselkeuze. Om te beginnen zijn alle dierlijke producten verboden. Daarnaast mogen er alleen groenten en fruit worden gegeten waarvan de plant geen schade ondervindt als ze wordt geoogst. Dat is wel het geval bij bijvoorbeeld aardappelen, kool en broccoli, omdat ze levend uit de grond worden getrokken en daarna afsterven. Strenge fruitariërs mijden bovendien ook fruitpitten en noten, omdat ze daardoor de voortplanting van de vruchten in de weg zitten.

Nederland kent niet veel van deze orthodoxe fruitariërs; de meesten zijn soepeler. Mijn collega behoort tot die laatste groep en eet deze weken gewoon appels, courgette, tomaat, komkommer en noten. En met een beetje fantasie valt er wel wat te maken van deze ingrediënten. Geïnspireerd door mijn collega, en met alle regels in mijn achterhoofd maakte ik deze week fruitarische pompoencurry met linzen, die het met een schaaltje rijst ernaast ook goed doet in het dieet van de alleseter.

Bak de komijn en koriander in een droge koekenpan en maal ze fijn met een vijzel. Was de pompoen, verwijder de pitten en snijd in flinke stukken. Snijd de peper in ringetjes en hak de tomaat klein. Spoel de linzen af en kook ze in ruim water gaar. Verwarm in een diepe hapjespan een scheutje olijfolie en doe de pompoen, peper en de gemalen komijn en koriander erbij. Schep een paar keer om. Voeg de tomaten toe en schep nog een paar om. Voeg 300 ml water toe en breng aan de kook. Laat met de deksel op de pan zo’n 20 minuten op laag vuur garen. Doe de linzen na 20 minuten bij de pompoen, schenk er kokosmelk bij en verwarm alles nog vijf minuten. Verdeel over vier diepe borden en garneer met een paar blaadjes koriander.

Sommige mensen luisteren naar cd’s met zeegeluiden of Tibetaanse klankschalen om rustig te worden. Anderen worden kalm van Radio 4 of vogelgezang. Zelf vind ik het zachte gemurmel van mijn dochter, terwijl ze speelt met haar poppendieren uitermate rustgevend. Haar woordenstroom is soort een kabbelend bergbeekje, waaruit af en toe een verstaanbaar zinnetje opduikt. ‘Nog een snoepje, dan.’ ‘Kom maar even bij me.’

Op school wordt haar wereld al opgerekt van Justin Bieber tot Anne Frank en van echte- tot niet-echte Uggs, maar rond haar kleine poppenhuis op de prairie is de wereld nog zoals hij moet zijn. Daar hebben babypoesjes een luiertje aan, draagt vader-hond een mini-stropdas en leest mama-eekhoorn een heel klein zelfgemaakt krantje, waarop dochter, tot mijn genoegen, netjes ‘NRC’ heeft geschreven.

De voorliefde voor klein kan ik me nog goed herinneren uit mijn eigen kindertijd. Op de kleuterschool mocht ieder kind één keer per jaar soep maken op het poppenfornuis. Een bouillonblokje met water ging dan in de poppenpan. Een zeer opwindende eerste kookervaring.

Een echte meisjespop heeft dochter ook en die eet regelmatig mee aan tafel. Ze krijgt dan eenhapstoast geserveerd of een vingerhoedje rijst. Heel erg te spreken was pop over het kwarteleitje, dat ze laatst kreeg voorgezet.

Pittige soep met kwarteleitjes

voor 4 personen

1 ui

1 teen knoflook

halve rode paprika

handje sperziebonen

125 gr rode linzen

rode currypasta

1 blik kokosmelk (400 ml)

1 blik tomatenblokjes op sap (400 ml)

rijst

handje cashewnoten

4 kwarteleitjes

grof zeezout

komijnpoeder

Vandaag een makkelijke, pittige maaltijdsoep voor wie een avond geen zin heeft in veel werk en veel afwas.

Smelt een klont boter in een pan met dikke bodem en fruit daarin de fijngesneden ui, voeg dan de geperste knoflook toe en roer er een eetlepel (of een halve, als het van u niet zo heel pittig hoeft) currypasta door. Laat alles even op een matig vuur bakken en doe dan de linzen erbij. Roer goed door en geef ook dit weer even tijd. Doe er dan de heel fijn gesneden paprika en boontjes bij en ten slotte de kokosmelk en de tomaten, plus een half blikje water.

Breng aan de kook, zet het vuur laag, doe een deksel op de pan en laat de soep een half uur sudderen. Proef of linzen en boontjes gaar zijn en breng de soep op smaak met zout. Kook de rijst naar aanwijzing op de verpakking en de kwarteleitjes 5 minuten. Doe wat rijst in een mooie kom, schep er soep overheen en bestrooi met wat fijngehakte cashewnoten. Meng 1 theelepel komijnpoeder met 2 theelepels grof zout, rol de gepelde kwarteleitjes door dit mengsel tot ze rondom bedekt zijn en leg ze op een lepel naast de soep.

Maandag: Janneke Vreugdenhil, dinsdag: Menno Steketee, woensdag: Roos Ouwehand, donderdag: Stéphanie Versteeg, vrijdag: Joël Broekaert.